Afscheid nemen is nooit leuk. Maar vaak is het omdat je met een volgende fase in je leven gaat beginnen. Verandering, onbekend terrein, nieuwe omgeving, andere mensen.Woorden die bij mij juist nieuwsgierigheid aanwakkeren, lekkere spanning. Maar na vandaag krijg ik het er toch wel steeds moeilijker mee.
Een mooie zaterdag op de Groesbeeksedwarsweg 63 begint altijd met knuffelen in bed. Vooral Kiki en als het even mee zit Henk-Jan daarvoor. Daarna sporten. Lekker lopend naar mijn fiets in de sportschool om daar mezelf een klein uur helemaal in het zweet te trappen. Na Kiki's slaapje gaan we vaak de stad in. In de straat komen we altijd wel een van onze buurbuurtjes tegen, dit keer Luc en Linda met Finn en Tijn.
Op de hoek word ik omhelsd door Leo, de liefste bloemenman van Nederland, en geeft me een bosje gele ranonkels(toevallig mijn lievelings bloemen). Oh, daar zien we Steffie en we feliciteren haar met haar prachtige documentaire: Westerbork Girl, die donderdag 3 mei op ned. 2 te zien was. Hé...Mariëlle komt ook nog even voorbij fietsen.
Op weg naar de slijterij voor een cadeau voor Emile. Goh, Piet zit niet buiten met Rex...hij zal wel net aan het wandelen zijn. We lopen verder richting stad en Henk-Jan fotografeerd iemand die hij kent. Langs snackbar Corry, een landelijk begrip in Nijmegen.
Uiteindelijk buigen we toch af want we horen geen muziek meer vanuit de stad komen. Hé wie zien we daar bij de bushalte...Tante Trees met een vriendin. Zij hebben wel nog de bevrijdingsfestiviteiten in stad meegemaakt.
We willen doorlopen naar Café Frowijn maar stoppen uiteindelijk bij de speeltuin. Leuker voor Kiki. Goh, daar heb je Mariëtte. Op haar kinderen heb ik vroeger opgepast, Jettie is nu 23, Tom 20 en Koen 18 jaar. En nog steeds hebben ze het over 'Pogue'', een verhaal wat Henk-Jan een keer heeft voorgelezen. (Ja-ah, deze zomer kennen we elkaar 14 jaar). Als we uitgespeeld zijn lopen we naar huis. Hoi Cor, alles goed?! (Onze schuinbovenbuurman).
Tsja. Ik ga dit wel missen, denk ik nu. Maar ik weet natuurlijk nog niet wat er allemaal voor in de plaats komt....in Arnhem.
Noem het dan ook geen afscheid. Noem het een volgende stap.
Volgens mijn lief komt alles in een tijdspanne van zes. Zes jaar vrij en vrolijk, zes jaar nest bouwen en nu zitten we in fase drie; alles weer op de schop/ kinderen op school/ samen een nieuw bedrijf. Afscheid is niet leuk maar blijven zitten waar je zit is ook saai Toch?
Geplaatst door: anna-maria heeft gelijk | zondag 6 mei 2007 om 1:01