binnenpretjes: nachtbraken met Kiki

We hebben besloten dat Kiki voortaan in haar eigen bed blijft en dat we haar als ze huilt niet meer ophalen. Poe, wat een beslissing! Het werkte gewoon echt niet meer nu Joep nog naast ons slaapt. Kiki maakte Joep wakker en andersom.

Na een goede tip over een nachtlampje wat aan en uit schakelt...dankjewel Erik...zijn Kiki en ik de stad in gegaan. Op zoek naar een super mooi nachtlampje en die hebben we gevonden. Een enorme groene paddestoel met witte stippen.

O.k. buren ingelicht, Kiki vertelt waarom we zo'n mooie lamp hebben gekocht en proberen maar.

Nacht 1...vreselijk om negen uur begint Kiki te huilen wat na een tijdje over gaat in gillen en daarna keihard schreeuwen op alle verschillende toonhoogtes die ze maar kan halen met haar stem. Rond tien uur eindelijk stilte. Hè hè dat hebben we ook weer gehad. Dus NIET. Om half twee begint ze weer met meteen maar de volumeknop op tien. Rond half drie ben ik naar boven gegaan...stom stom...maarja. Ik heb een heel verhaal verteld over de kabouters die in de lamp wonen en die ook echt moeten slapen...want de lamp is uit en weer wakker worden als de lamp aangaat...rond kwart over zeven. Kiki leek het te begrijpen zo uiteindelijk rond half vier. Ik haar weer in bed gelegd en ik ook naar bed en.....nee kennelijk toch niet helemaal alles goed begrepen. Na een half uur kreeg ze toch door dat er nu toch echt niemand meer naar boven kwam en is ze in slaap gevallen. Tot zeven uur toen ze weer begon met schreeuwen....en dit heeft ze nog nooit gedaan, 's ochtends schreeuwen dat ze eruit wil. Ojee wat hebben we nu weer gedaan!?

Nacht 2...Heerlijk helemaal geen kick gegeven. Werkt het nu al de nieuwe aanpak!? Jippie...we kunnen het wel...opvoeden.

Nacht 3...Begint goed. Als wij rond elf naar bed gaan is alles nog rustig geweest. Helaas pindakaas rond drie uur begint madammeke weer...wat doen we nu. Henk-Jan houdt mij tegen en ik hem en na een klein half uurtje is het weer stil. Tot half negen 's ochtends!!!

Kiki heeft het er overdag met mij over, over het lampje en over "Kiki huilen...bedje". En dan hebben we het samen over de kabouters die slapen en wakker worden in de paddestoel. Ze knikt "ja" met haar hoofd. Volgens mij begrijpt ze het hartstikke goed. Het gaat dus best goed als je bedenkt dat we haar 2,5 jaar lang meestal uit bed gehaald hebben. Ja ja poe poe het heeft even geduurd maar uiteindelijk worden we toch nog consequente ouders.